De Kracht van Midden in de Wijk Staan
“Je moet het niet vóór de mensen doen, je moet het mét de mensen doen.”
Waarschijnlijk weet iedereen die weleens door Laak fietst het Vadercentrum te zitten. Het is een begrip in de stad. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is het centrum er niet (alleen) voor vaders. Het is er voor iedereen; het Vadercentrum is divers en inclusief.
Binnen voelt het aan als een gezellig clubhuis met volop bedrijvigheid. Er worden kratten uitgeladen, vrouwen drinken thee en aan een tafel wordt met passie een spel gespeeld. Achter de bar hangen, als alternatief voor een prijzenkast, grote cheques ter herinnering aan eerder behaalde prijzen. Het zijn er veel.
“Het hoeft geen miljoen te kosten om een goeie plek te hebben.”

Meer dan een Ontmoetingsplek
Het Vadercentrum blijkt over flink wat deuren te beschikken waarachter van alles gebeurt. Er worden fietsen gerepareerd, coronavaccinaties gezet en er zijn een professionele keuken en een naairuimte. Op andere momenten worden er cursussen gegeven en maatschappelijke onderwerpen in dialoogvorm besproken met grote groepen buurtbewoners.
Aan de overkant zit de Weggeefwinkel en er is een Voedselbank. Daarnaast houden instellingen zoals de gemeente, het Juridisch Loket en het UWV er spreekuren. Er is ook een uitwisseling met uitzendbureaus zoals Randstad en Yacht. Wanneer zij professionals zonder opdracht hebben, komen die naar het Vadercentrum. Niet vanwege een tekort aan vrijwilligers, maar om de verbinding met de wijk te maken.

Talent als Uitgangspunt: De Vadercentrum Methodiek
“Liever zoveel mogelijk mensen helpen in plaats van er één eeuwig helpen.”
Het Vadercentrum hanteert een eigen methodiek en werkwijze, met als uitgangspunt dat ieder mens uniek is met eigen (verborgen) talenten en kwaliteiten.
“Bij de Voedselbank of Weggeefwinkel komen honderden mensen die met financiële problemen thuis zitten en denken: met mij wordt het niks. Maar hen motiveren, activeren en dan inzetten voor de stad, dat is onze specialiteit.”
Als mensen op andere plekken aankloppen voor vrijwilligerswerk, wordt er gekeken naar de beschikbare vacatures. Bij het Vadercentrum kijken ze naar wie je bent, wat je wil en wat je kan. Vervolgens wordt daar een plekje voor gecreëerd. “Je moet mensen binnenhalen en omarmen. Ook die persoon met financiële of psychische problemen is ergens goed in.”
Door dat steuntje in de rug is het doel dat ze het centrum niet meer nodig hebben: op weg helpen en weer door. Van de 1200 mensen die wekelijks van het centrum gebruikmaken, is na een half jaar minimaal de helft weer gerouleerd.
Bovendien is het stimuleren en mogelijk maken van ideeën waar mensen zelf mee komen essentieel. De afgelopen jaren heeft bureaucratie voor problemen gezorgd, want de werkwijze van het Vadercentrum strookt niet met hoe het systeem normaal gesproken werkt. Maar dat het Vadercentrum werkt, is met de aanloop, de vele prijzen en het ruim 25-jarig bestaan wel bewezen.

De Vrijwilligers zijn de Echte Helden
Na de rondleiding nemen we plaats in het bescheiden kantoor van Bilal Sahin, waar hij benadrukt dat hij er eigenlijk niet van houdt om geïnterviewd te worden. “Het gaat niet om mij. Het gaat om het centrum, om de 1200 mensen die hier komen en om de 190 vrijwilligers die hier werken.”
Hij had liever één van hen naar voren geschoven. Daar zitten de echte helden tussen; zij doen het harde werk. Hij is er ter ondersteuning van hun werk.
Wat heeft geholpen bij zijn beslissing om toe te stemmen, is dat hij een grote waardering heeft voor PEP en bovendien een uitgesproken fan is van het werk dat wij doen. En in het bijzonder voor Gert-Jan Aleman. Hij beschouwt hem als een “bijzonder mens, een bijzondere vriend en een bijzonder professional”, iemand die niet alleen formeel sterk is, maar vooral uitblinkt in het informele en menselijke contact.

De Kracht van PEP: Niet Boven, maar Tussen de Mensen
Bilal vind PEP een heel belangrijke organisatie voor de wijk. “Er zijn honderden organisaties in de stad. Ik zie PEP voor ál deze instellingen als een ondersteuningsorgaan dat richting en sturing geeft. Die kwaliteiten en capaciteiten hebben ze ook.”
Al 25 jaar, sinds het begin van het Vadercentrum, heeft hij contact met PEP en daarvoor met HOF (de voorganger van PEP), want: “een organisatie zonder netwerk en zonder overleg met PEP is nooit een succes.”
Het Vadercentrum vraagt waar nodig ondersteuning, wat door de jaren heen op allerlei gebieden is gebeurd: van trainingsweekenden voor teambuilding tot hulp bij subsidie- en fondsaanvragen.
Maar het echte verschil zit in het informeel samenzitten en elkaar in de ogen kijken.
“Dat medewerkers van PEP ieder jaar komen helpen met de buurtbarbecue, tussen de tientallen andere vrijwilligers. Zo moet je zijn, tussen de mensen. De wijk in, de bewoners leren kennen, dan leer je mensen begrijpen. Als je achter je computer blijft zitten, groeit de afstand alleen maar.”
Bureaucratie en gebrek aan contact heeft hij in de jaren vooral als probleem en obstakel ervaren. Dat er regels worden opgesteld die niet werken. Dat er voor mensen wordt gedacht zonder te weten om wie het gaat. “Dan komt een ambtenaar uit een rijke wijk en die gaat Achmed en Hans vertellen hoe het moet. Dat werkt niet.”

Persoonlijke Missie: Geluk Vinden in Groei
Voor Bilal Sahin zijn twee zaken bijzonder belangrijk: ondersteuning bieden waar nodig en naast formeel ook informeel contact hebben, waarbij aandacht is voor de persoon. Hij haalt zijn geluk uit het geluk van anderen: om mensen te zien groeien en zelfstandig te zien worden. De aanpak die hij biedt aan de bewoners van de wijk, die vindt hij ook terug in de samenwerking met PEP. Ze zijn aanwezig en proberen niet vanuit kantoor oplossingen te bedenken.

De Toekomst: Een oproep aan PEP
Daarom is zijn wens voor de komende 12,5 jaar voor PEP: “Ga zo door! Heel veel organisaties bureaucratiseren. Doe daar niet aan mee. Niet nog een medewerker, niet nog een regel, niet nog een systeem. Net als nu: de wijk in. Naar de mensen toe en de huidige werkzaamheden blijven doen.”

–

Geschreven door Gylia Jansen